Overview

Intensyfikacja technik uprawy w ostatnich dziesięcioleciach wywolala wiele pytań dotyczących zmian żyzności gleb. Monokultura zbóż i intensywna uprawa gleby doprowadzily do zmniejszenia zawartości materii organicznej w glebie, a w konsekwencji do spadku zdolności do mineralizacji. Wykorzystanie zasobów biologicznych (resztki pożniwne, obornik...) jako środków poprawiających jakośc gleby staje się niezbędną techniką bioremediacji dla gleb zdegradowanych. Celem niniejszej pracy bylo określenie wplywu jakości resztek pożniwnych i obornika na mineralizację węgla i azotu oraz na zmiany wlaściwości chemicznych dwóch typów gleb w suchych regionach Tunezji. Najwyższe wartości emisji CO2 odnotowano w przypadku rzepaku, a najniższe w przypadku pszenicy durum, bobiku i surli. Jeśli chodzi o obornik bydlęcy, uwalnial on CO2 bardzo powoli zarówno w glebie piaszczystej, jak i gliniastej. Ponadto, ogólnie rzecz biorąc, obornik bydlęcy oraz rośliny strączkowe (sulla Bikra 21 i bobik) charakteryzowaly się najwyższą zawartością azotu, CEC, SBE i TSB (P

Full Product Details

9786209752872

Table of Contents

Reviews

Author Information

Tab Content 6

Countries Available