Overview

Jeśli podniesienie nadziei do godności pytania wyraźnie filozoficznego przybiera formę pytania (""Na co wolno mi miec nadzieję?"" (Kant)), to jest to przede wszystkim pytanie skierowane: do kogo? Do tego, co Bloch nazywa ""utopijnym zwierzęciem"", a kogo Marcel elegancko nazywa ""homo viator"". Czy to marsz ludzkości przypominalby budowę mieszkania, w którym tylko ostatnie pokolenie mialoby czas wolny, zalożenie dobrze i prawdziwie wpisane w perspektywę postępu odziedziczoną po Oświeceniu? Nawet Kant uznal ten pomysl za niewyobrażalny. Rozpaczliwe katastrofy XX i XXI wieku, aby byly zrozumiale, wymagają dialektyki przyszlości i przeszlości, pamięci przyszlości (Marcel), która uwzględnia zranione wspomnienia przeszlości (Benjamin). Proponuje się zatem ""docta spes africana"" (Bidima), która szybko zostaje poddana próbie w tej książce. Wszystko, co pozostaje wiarygodne i rozsądne, to nadzieja, która najpierw ma nadzieję na to, na co nie ma nadziei, co jest wylączną domeną wydarzenia, a zatem daru. Myślenie o tym jest warunkiem praktyki filozoficznej, której obietnicą jest otwartośc na przyszlośc.

Full Product Details

9786209770166

Table of Contents

Reviews

Author Information

Tab Content 6

Countries Available