Overview

Po opuszczeniu niebezpiecznego i podzielonego spoleczeństwa w Afganistanie pod koniec lat 70. i ucieczce do Iranu, gdzie doświadczyli dyskryminacji, w tym zinstytucjonalizowanego rasizmu i statusu outsiderów, coraz więcej Afgańczyków postrzega repatriację do Afganistanu jako jedyne trwale rozwiązanie po 2002 roku. Jednak powrót do kraju, w którym wielu z nich nie mieszkalo od wczesnego dzieciństwa, powoduje niepewnośc i alienację oraz przyczynia się do zagubienia tożsamości Iranigaka - obraźliwego slangowego terminu używanego w Afganistanie na określenie osób powracających, które mieszkaly w Iranie. Kwestie tożsamości i miejsca zamieszkania są dodatkowo komplikowane przez zmiany polityczne. W ciągu ostatnich trzech dekad Iran przeszedl od ""polityki otwartych drzwi"" do ""polityki zamkniętych drzwi"". Zmiana ta uwydatnila niezdolnośc obecnego rządu afgańskiego do zarządzania ogromną falą repatriacji. Zbadanie, czy Iranigaka rozwinęli ""podwójną tożsamośc"" zarówno w kraju ""przyjmującym"", jak i ""macierzystym"", stanowi podstawę niniejszego artykulu, którego celem jest zbadanie, czy repatriacja do ""ojczyzny"", promowana przez UNHCR oraz rządy Iranu i Afganistanu, jest najskuteczniejszym i najtrwalszym rozwiązaniem dla pokolenia, które spędzilo życie w kraju ""przyjmującym"".

Full Product Details

9786209134333

Table of Contents

Reviews

Author Information

Tab Content 6

Countries Available